แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ จิตใจ แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ จิตใจ แสดงบทความทั้งหมด

วันจันทร์ที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2554

ร้อนเอย หนาวเอย

เครดิตรูปจาก www.thaidphoto.com

2-3 วันนี้ชาวกรุงเทพ ฯ มีเฮ เพราะอากาศเย็นลงเล็กน้อย พร้อมกับกรมอุตุ ฯ ออกมาประกาศว่า ปีนี้อากาศหนาวจะหนาวขึ้นและยาวนานกว่าทุกปี ฟังแล้วก็อมยิ้ม สำหรับคนเมืองอย่างเรา ไม่กลัวเรื่องอากาศหนาว แต่กลัวเรื่องหนาวไม่จริงมากกว่า

เพราะเป็นอันรู้กันว่า เมืองไทยตามสภาพภูมิศาสตร์มี 3 ฤดูก็จริง คือ ฤดูร้อน ฤดูฝนและฤดูหนาว แต่สำหรับกรุงเทพ ฯ เรามี 3 ฤดูก็จริงแต่เป็นฤดูร้อน ฤดูร้อนมาก และฤดูร้อนที่สุด
สำหรับคนกรุงเทพ ฯ จะเรียกว่าอากาศหนาวคงยังไม่ได้ เอาเป็นว่าอากาศเย็นแบบชิลล์ ๆ มาทำให้ผิวหนังต้องการโลชั่นบาง ๆ น่าจะเหมาะกว่า อันนี้ไม่นับเหมารวมถึงสภาพอากาศตามต่างจังหวัดทั่วทุกภาคของประเทศไทย เพราะนอกเมืองแบบนั้น จะสัมผัสอากาศหนาว (แบบทรมาน) กันเกือบทุกปี
จริง ๆ แล้วไอ้เรื่องโกลบอล วอร์มมิ่งที่เราพยายามบอกใครต่อใคร มันเข้าใกล้ตัวเรามากเข้าไปทุกที เพียงแต่มันอาจจะไม่ได้มีผลกระทบกับเราโดยตรง เลยทำให้คนไม่ค่อยสนใจกันมากนัก  ลองนึกดูสิว่าเมื่ออาทิตย์ก่อน กรุงเทพ ฯ มีฝนตกพรำ ๆ ในช่วงต้นเดือนมกราคม ???
ในทางตรงกันข้าม ประเทศทางฝั่งยุโรปและสหรัฐอเมริกา ตอนนี้กำลังเผชิญกับภาวะอากาศหนาวแบบรุนแรงอย่างหนัก เดือดร้อนกันไปทั่วหน้า ขณะที่ออสเตรเลียกำลังประสบภาวะน้ำท่วมอย่างไม่เคยมีมาก่อน
จะว่าไปเรื่องอากาศหนาว อากาศร้อน มันเป็นไปตามเหตุและปัจจัย อย่าไปรังเกียจหรือดีใจกับมันมากนักเลยกับเจ้าอากาศร้อน ลองคิดดูว่าอากาศร้อนแบบบ้านเรา เป็นที่โหยหาเหลือเกินของคนยุโรป เพราะเขาไม่มีโอกาสได้สัมผัสแสงแดดกันอย่างจริงจังเหมือนพวกเรา
ถึงแม้ว่าเราจะเป็นคนเมือง พออากาศหนาวทีก็ไม่ต้องเดือดร้อน มีน้ำอุ่นอาบ มีเสื้อกันหนาว ผ้าพันคอหลากสีสันใส่ แต่ยังมีคนไทยอีกหลายล้านคนไม่ได้โชคดีอย่างนั้น เขาต้องเผชิญกับความหนาวแบบทรมาน ยามเมื่อสายลมหนาวพัดผ่านมาตามรอยแตกของฝาบ้าน
ผ้าห่ม…
เสื้อหนาว…
เครื่องทำน้ำอุ่น…  
อันนี้ไม่ต้องพูดถึง อย่างดีก็เพียงอาศัยกองไฟกองโต ๆ พอที่จะประทังให้ความหนาวทุเลาลงไปได้บ้าง
จะว่าไปอากาศก็ทำหน้าที่ของมันไป จะร้อนจะหนาว ส่วนหนึ่งก็ขึ้นอยู่กับเราทำร้ายสิ่งแวดล้อมมากแค่ไหน แต่ถ้าจะให้ดีให้สมดุลย์ ให้อากาศในใจเราไม่ร้อนไม่หนาวมากเป็นใช้ได้
หลายปีก่อนจำได้ว่า เราเองต้องเผชิญกับความหนาวในห้องอยู่คนเดียวที่แอลเอช่วงสิ้นปี เป็นความหนาวที่ทรมานและเงียบเหงา นึกมาถึงตอนนี้ว่าเออ! ทำไมเราไม่รู้สึกดีกับอากาศหนาว ทั้ง ๆ ตอนที่อยู่เมืองไทยก็อยากไปเมืองนอกเพื่อไปสัมผัสมัน มองในมุมกลับกัน เราเองก็ไม่รู้สึกแฮ้ปปี้กับอากาศช่วงที่ต้องอยู่เมืองไทยตอนเมษาเหมือนกัน
จะร้อนจะหนาวขึ้นอยู่กับใจเรามากกว่า เหมือนที่เราต้องอยู่ต้องดำเนินชีวิตต่อไปไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนของโลก อย่าไปคิดไรมันมาก
เอาเป็นแบบ “แอส กู้ด แอส อิด เก็ต” ก็แล้วกัน


วันอังคารที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2553

กระจก


ถึงเวลาส่องกระจก

คุณส่องกระจกตัวเองครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่?
อยู่ดี ๆ ก็มีคำถามนี้ก็โผล่ขึ้นมากลางสมอง…
เวลาตื่นนอนขึ้นมา เชื่อว่าทุกคนนอกจากจะต้องอาบน้ำ แปรงฟัน ล้างหน้า ทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำแล้ว ก็ยังคงต้องส่องกระจกตรวจตราความเรียบร้อยก่อนออกจากบ้าน การส่องกระจกตัวเองกลายเป็นสิ่งที่เราคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี
แต่การส่องกระจก นอกจากจะเห็นตา จมูก ปาก และใบหน้าของตัวเองแล้ว ถ้ามองให้ลึกลงไปกว่านั้น เรามองเห็นอะไรเข้าไปนอกจากรูปลักษณ์ภายนอกกันบ้างรึเปล่า?
การส่องกระจกเข้าไปภายในใจเราเองบ้าง อาจจะเป็นช่วงเวลาที่ทำให้เราได้อยู่กับตัวเอง และตั้งคำถามกับตัวเองว่าอะไรเกิดขึ้นบ้าง และจะเดินอย่างไรต่อ บางทีที่เราวุ่นวายกับชีวิตประจำวันจนดิ้นไม่หลุด จนบางครั้งอาจจะทำให้เราลืมสิ่งที่เราคิด หรือสิ่งที่เราตั้งใจจะทำไปได้ง่าย ๆ
ถ้าเป็นนักข่าว อาจจะต้องบอกว่าประเด็นของเรื่องมันหายไป…
ถ้าเป็นช่างภาพ อาจจะเป็นเรื่องของการลืมปรับโฟกัส…
ถ้าเป็นนักธุรกิจ อาจจะเป็นเรื่องราวของคนลืมเขียนแผนการตลาดไว้ล่วงหน้า…
ถ้าเป็นคนทำงานรับจ้างกินเงินเดือน อาจจะเป็นเรื่องของการลืมคิดการก้าวไปข้างหน้าทางด้านอาชีพการงาน…
ถ้าเป็นและถ้าเป็น ฯ ล ฯ
เราเป็นคนชอบส่องกระจกมองตัวเอง ส่วนหนี่งเป็นเพราะว่าเป็นคนที่ไม่ค่อยมีโฟกัสในชีวิต วิธีการช่วยจำและช่วยย้ำคิดย้ำทำของตัวเองก็คือ การมีสมุดโน้ตอยู่ข้างตัว เห็นอะไร ชอบอะไร คิดอะไรได้ต้องรีบเขียนลงไป
ไม่อยากเห็นบางอย่างแล้วผ่านเลยไป ซึ่งบางทีมันอาจจะไม่ได้หมุนวนกลับมาหาเราอีกก็เป็นได้
อย่าไปคิดให้มันซับซ้อน…
เอาง่าย ๆ ตอนที่ไปเดินซื้อของที่ซุปเปอร์มาร์เก็ต ก่อนออกจากบ้าน มีของอยู่ในสมองเพียบว่าจะต้องซื้อเข้ามา แต่ทุกครั้งที่ไปโดยไม่มีกระดาษโน้ตจดของที่จะซื้อ กลับกลายเป็นว่าของที่ต้องซื้อไม่ได้ซื้อ ไอ้ของที่ไม่ได้อยากซื้อกลับซื้อมาวางอยู่ในบ้านเต็มไปหมด
กลับมาว่าเรื่องกระจกกันต่อ จริง ๆ แล้วการส่องกระจกเป็นนัยสำคัญของตัวเองมาตั้งแต่เริ่มต้นเป็นนักข่าวมือใหม่หัดขับ ในแง่ของคนข่าว กระจกเปรียบเสมือนกับสิ่งที่สะท้อนความจริง ในแง่ของคนใช้ชีวิต กระจกน่าจะช่วยให้เราทำความเข้าใจกับอะไรที่อยู่ข้างในใจเราเอง
หลังอ่านบทความนี้เสร็จ มาลองดูกันไหมว่า สมมุติตัวเองว่าเดินเข้าห้องหน้า แล้วยืนอยู่หน้ากระจก ลองมองเข้าไปลึก ๆ จากดวงตาพุ่งทะลุตรงเข้าสู่สมองของเรา ดูสิว่าเราเห็นอะไรกันบ้าง คุณอาจจะประหลาดใจที่เราอาจจะพบเรื่องราวมากมายระหว่างตัวคุณเองกับกระจกบานนั้น
ฝากข่าวถึงแฟนคอลัมน์ที่แอลเอว่า ปีนี้คงไม่ได้อยู่เขียนบทความต้อนรับปีใหม่จากที่นั่น แต่รับรองว่าน่ามีเรื่องราวสนุก ๆ เขียนกันแบบสด ๆ ส่งตรงจากแบ็งค็อกของเรา ขอให้เอ็นจอยสนุกสนานกับชีวิตไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนของโลก