แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ การต่อสู้ แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ การต่อสู้ แสดงบทความทั้งหมด

วันพุธที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2554

กำลังใจ

เครดิตรูปจาก www.propharmasuki.blogspot.com

ไม่รู้เป็นอย่างไรพักหลังนี้ ได้ยินข่าวคนเป็นมะเร็งบ่อยเสียยิ่งกว่าคนเป็นหวัดเสียอีก อาจจะเป็นช่วงอายุที่ใกล้ถึงหลักสี่ นอกจากจะไม่ได้ยินข่าวคราวเรื่องงานรื่นเริงแล้ว ส่วนใหญ่จะพบเจอเพื่อน ๆ ตามงานศพหรือไม่ก็ตามโรงพยาบาลต่าง ๆ
ไม่ใครเป็นอะไร ก็ญาติพี่น้อง เพื่อน ญาติของเพื่อน และ ฯ ล ฯ
จำได้ว่ากลับไปเมืองไทยหนที่แล้ว ประมาณ 3-4 หนจะต้องไปงานศพ หรือไม่ก็ต้องแวะเวียนผ่านเข้าไปโรงพยาบาลเป็นระยะ ๆ
เรื่องของคนเป็นมะเร็ง (ที่ดูเหมือนจะเป็นโรคฮิตยิ่งกว่าเป็นหวัดคัดจมูก) ใครไม่มาเป็นไม่รู้ว่ามันเสียขวัญกำลังใจขนาดไหน ทั้งตัวผู้ป่วยและญาติผู้ป่วย จนกระทั่งล่าสุดเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา ขณะที่คนใกล้ตัวมาเยี่ยมที่แอลเอ ช่วงนั้นแฮปปี้กันสุด ๆ ก่อนกลับ 1 วันแม่ของคนใกล้ตัวโทรมาบอกว่า แม่อาจจะเป็นมะเร็ง
เล่นเอาซึมไปตาม ๆ กัน…
เลยมานั่งพูดกันถึงเรื่องกำลังใจนี่เป็นสิ่งสำคัญ บางทีคนเราอาจจะตายเพราะไม่มีกำลังใจที่จะอยู่มากกว่าการเป็นมะเร็งจริง ๆ เสียอีก
เรื่องของเรื่องเกิดขึ้นหลังจาก แม่ของคนใกล้ตัวมีตุ่มบวมใหญ่เกิดขึ้นในช่องปาก ประกอบกับเธอเป็นนางพยาบาลมาก่อน พอเห็นก้อนเนื้อนี้ทำให้รู้สึกว่าจำเป็นต้องรีบพบหมอด่วน เพราะประสบการณ์กำลังบอกเธอว่า ชีวิตเธออาจกำลังโดนคุกคามจากโรคท็อปฮิตนี้
ไม่ทันที่จะรอลูกสาวกลับเมืองไทย ตัวเองเลยไปหาหมอที่รู้จักกันให้ดูก้อนเนื้อเจ้าปัญหานี่ก่อน คุยกันแบบเปิดอกเพราะถือว่าเป็นเพื่อนกัน หมอเองพอเห็นแผลแล้ว ก็เลยฟันธงไปก่อนเลยว่า เขามั่นใจว่าประมาณ 50 เปอร์เซนต์อาจจะเป็นมะเร็ง
แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นต้องส่งไปให้หมอเฉพาะทางดูให้แน่ใจอีกครั้งหนึ่ง
เชื่อไหมว่า หลังจากแม่ได้ฟังข่าวร้ายนี้แล้ว แม่กลับกลายเป็นคนละคน จากแม่ที่เคยร่าเริง สนุกสนานกับการใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างคุ้มค้าที่สุด กลายเป็นคนซึม พูดน้อย บ่น ๆ ถึงขนาดว่าถ้าเป็นจริง ๆ แล้วแม่ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไปอีก
จริง ๆ แล้วตั้งแต่รับฟังข่าวทางโทรศัพท์ เราสองคนก็ช็อคไปสักพักใหญ่ หลังจากนั้นก็รวบรวมสติว่า อะไรจะเกิดมันคงต้องเกิด แทนที่จะมัวกลัว เราต้องหาความจริงและยืนยันจากหมอที่เชี่ยวชาญทางด้านโรคนี้ก่อนว่าแม่เป็นจริงหรือไม่ ถ้าเป็นเราจะรักษาหรือรับมือกับมันอย่างไร
ก่อนจะตื่นตระหนกกันมากไปกว่านี้ คนใกล้ตัวดูเหมือนจะมีสติมากว่าใครอื่น รีบโทรไปหาหมอเฉพาะทางที่จะส่งตัวแม่เข้าไปตรวจอย่างเร็วที่สุด เร็วที่สุดของเราคือ 5 โมงเย็นของวันศุกร์ที่ผ่านมา
วันนั้นเวลานั้น ช่วงรออยู่หน้าห้องตรวจ เป็นเวลาที่ทรมานที่สุดในชีวิต…
แล้วความจริงก็เปิดเผยออกมา หลังจากคุณหมอตรวจแผลในช่องปากของแม่แล้ว ก็ยิ้มร่าและหัวเราะออกมาทันที พร้อมบอกกับตัวคนไข้เองว่า “ผมมั่นใจว่าคุณไม่ได้เป็นมะเร็ง คุณเป็นแค่ต่อมน้ำลายอักเสบเท่านั้น”
พอได้รับฟังจากปากหมอเท่านั้น ดูเหมือนว่าเราจะได้แม่คนเดิมกลับมาทันทีทันใด แม่กลับกลายเป็นคนร่าเริง ยิ้มแย้ม (บ่นเยอะ) พร้อมกับเอ่ยปากชวนลูกสาวไปหาอะไรกินกันหลังจากกินไม่ลงอยู่หลายวัน
เขียนมาถึงตรงนี้เลยอยากจะบอกว่า กำลังใจนี่เป็นสิ่งสำคัญ และหาซื้อกันไม่ได้ แม่อาจจะโชคดีกว่าคนอื่นที่ไม่ได้เป็น แต่สำหรับคนที่เป็นมะเร็งไม่ใช่ว่าคุณโชคร้ายกว่าใครอื่นเขา เราต้องคิดให้ได้ว่าเราจะอยู่อย่างไรต่อไป และต้องอยู่ให้ได้ดีอย่างไรมากกว่า
เขียนมาในวันที่คิดว่ากำลังใจที่เรามีให้กัน เป็นของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดในวันที่โรคภัยอาจจะกำลังมาเคาะประตูอยู่หน้าบ้าน

วันพุธที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554

อิสรภาพ

เครดิตรูปจาก http://www.theaustralian.com.au/

เราคงเคยได้ยินหลายคนพูดว่า “อิสรภาพ” เป็นสิ่งที่หอมหวาน…
แต่สำหรับเรา “อิสรภาพ” เหมือนขนมหวานมากกว่า…
คืออร่อยกับมันได้บ้าง แต่ถ้ามากเกินไปฟันก็อาจจะผุเอา…
อิสรภาพก็เช่นกัน มันคงจะต้องมีขอบเขตตามที่มันควรจะเป็น…
ตามพจนานุกรม ในความหมายทั่วไป คำว่า “อิสรภาพ” หมายถึง สภาวะที่เป็นอิสระ ไม่ถูกจำกัด ไม่ถูกกักขังหรือถูกตีตรวน
เหตุการณ์ที่อิยิปต์ในขณะนี้ อาจจะทำให้เราเข้าถึงจิตใจของมนุษย์ ที่จำเป็นต้องลุกขึ้นต่อสู้ ดิ้นรน  ฟาดฟัน เพื่อให้ได้มาซึ่งความเป็นอิสระจากการกดขี่ของชนชั้นที่มีอำนาจ
ภาพที่คนหลายล้านคน ออกมาเดินขบวนประท้วงบนท้องถนนในกรุงไคโร ซึ่งเป็นเมืองหลวงของอิยิปต์ เป็นภาพที่ดูแล้วเชื่อว่าถ้าทุกคนได้เห็น จะรู้สึกเศร้าสลดไปกับเหตุการณ์นองเลือด ครั้งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของชนชาติอาหรับอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
นักปรัชญาชาวฝรั่งเศส ชอง ชาก รุสโซ กล่าวว่าสภาพที่เป็นอิสระนั้น เป็นสิ่งที่ติดมากับความเป็นมนุษย์ เป็นหน้าที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ของการมีวิญญาณและร่างกาย ผลสืบเนื่องก็คือการปฏิสัมพันธ์ต่อมาหลังจากการเกิด ล้วนแต่เป็นการสูญเสียความเป็นอิสรภาพไป ไม่ว่าจะเป็นทั้งโดยความสมัครใจและไม่สมัครใจ
ทุกวันนี้เรามีอิสรภาพกันแค่ไหน?
หรือเปรียบเปรยกันแบบง่าย ๆ เรากินขนมหวานมากหรือน้อยเกินไปรึเปล่า?
หลังจากที่เราใช้ชีวิตอยู่ในประเทศสหรัฐอเมริกามาหลายปี ต้องถือว่าคนของเขาใช้อิสรภาพกันอย่างชุ่มปอด จนบางครั้งเราเองรู้สึกว่ามันมากเกินไปรึเปล่า กับการกินขนมหวานแบบนิวยอร์คชีสเค้กกันตลอดเวลา
ระบบรีฟันด์ ที่มักจะถกเถียงกันบ่อยครั้งในหมู่คนไทยว่า ถ้าระบบนี้เอาไปใช้ในเมืองไทย ธุรกิจของเราคงจะมีแต่เจ๊งกับเจ๊ง อันนี้ก็ไม่ถียง เพราะพี่ไทยคงเดินชักเท้าคืนของกันเป็นว่าเล่น แต่บางครั้งเราเองก็รู้สึกว่าคนอเมริกันเองก็ใช้สิทธิ์นี้กันมากเกินไป
อย่างพวกเสื้อผ้าที่ซื้อไปแล้วไม่ชอบ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม สามารถเอาไปคืนได้ แต่บางทีก็มีคนหัวใส ซื้อเอาไปใส่ ใส่ไม่ใส่เปล่าแถมเอาไปซักอีกต่างหาก แล้วเอาไปคืนเมื่อเวลาผ่านไปหลายเดือน เลยเป็นภาพที่เราคุ้นตาตามเคาน์เตอร์คืนของ อาจจะมีการทะเลาะกันบ้างเล็กน้อยเมื่อมีการซักถามถึงสาเหตุที่ต้องการคืนของ
และสุดท้ายก็จะจบลงตรง
“ดิส อิส มาย ไรท์”
“ดิส อิส มาย ฟรี ด้อม”
ถามหน่อยเถอะมันฟรีด้อมยังไง (ฟร่ะ) ก็ยูไปทำข้าวของเขาเสียหาย เสื้อผ้าที่ซักแล้ว ๆ เอาไปคืน นั่นหมายความว่า เขาไม่สามารถเอาไปขายต่อได้ นี่ยูกำลังทำให้คนอื่นเดือนร้อนนะเนี่ย
มีตัวอย่างการใช้อิสรภาพของคนอเมริกันมากมาย ที่ได้ยินแล้วบางทีก็ขำ ๆ แต่บางทีก็ขำไม่ออกอยู่หลายเรื่อง อย่างลูกค้าที่ร้านก็มีอยู่หลายคนที่เอ็นจอยกับคำว่าอิสรภาพกันแบบฟุ่มเฟือย ไม่ชอบ ไม่อร่อย (แต่กินหมด) และไม่จ่ายมีกันให้เห็นไม่เว้นแต่ละวัน
ถึงได้บอกว่า ถ้าอิสรภาพเป็นของหวาน เราต้องรู้จักกินมันให้พอดี ๆ อย่าตะกละมูมมามจนพาลทำให้เราต้องไปพบหมอฟันกันบ่อย ๆ
เอาให้มันแบบพอดี ๆ ก็แล้วกันดีไหม?